Debati për pagat e gjyqtarëve dhe prokurorëve ka hyrë në një fazë ku drejtësia, financat publike dhe arkitektura e pagave të shtetit takohen në të njëjtën pikë. Vendimi i Gjykatës Kushtetuese nr. 15/2026, datë 17 shkurt 2026, e ka vendosur çështjen brenda një kuadri të përcaktuar kushtetues, ndërsa zbatimi financiar e ka zhvendosur diskutimin drejt Kuvendit, Qeverisë dhe sistemit të përgjithshëm të pagave publike.
Kjo e bën çështjen më të gjerë se një debat mbi nivelin e pagës së një kategorie profesionale.
Në themel qëndrojnë njëkohësisht tri dimensione: juridik, fiskal dhe ekonomik.
Dimensioni juridik lidhet me garancinë kushtetuese të pagës dhe pavarësisë së magjistratëve. Dimensioni fiskal lidhet me masën, burimin dhe qëndrueshmërinë e shpenzimit. Dimensioni ekonomik lidhet me mënyrën se si kompensimi i një kategorie me përgjegjësi të lartë ndikon mbi kapitalin institucional, hierarkinë e pagave, tregun e profesionistëve dhe besimin e ekonomisë te drejtësia. Prandaj, çështja duhet parë si një problem të ekonomisë së vendimmarrjes publike.
Gjykata Kushtetuese, me vendimin nr. 15/2026, ka rrëzuar pjesë të mekanizmit ligjor që e lidhte pagën referuese të magjistratëve me 36% të pagës së Presidentit të Republikës dhe i ka kërkuar Kuvendit të ndërhyjë me ndryshime ligjore deri më 31 korrik 2026.
Nga ky moment, çështja merr një dimension të drejtpërdrejtë financiar.
Këshilli i Lartë Gjyqësor dhe Këshilli i Lartë i Prokurorisë kanë ndërmarrë hapat për zbatimin e vendimit, duke e vendosur pagën referuese në rreth 222,425 lekë, së bashku me shtesën prej 14,000 lekësh për kualifikimin, me efekt nga 1 gusht 2026 dhe me ndikim financiar edhe për periudhat e mëparshme.
Ministria e Financave e ka lidhur ekzekutimin financiar me miratimin e bazës së re ligjore nga Kuvendi.
Kështu, një çështje që nisi si interpretim kushtetues është shndërruar në një vendimmarrje me ndikim të drejtpërdrejtë mbi buxhetin e shtetit.
Kjo është pika ku ligji dhe financat publike duhet të ecin së bashku.
Vlerësimi publik për efektin shtesë vjetor të pagave të magjistratëve shkon në rreth 40 milionë euro. Me një kurs orientues prej 92 lekësh për euro, kjo përkthehet në 40 milionë euro × 92 lekë = 3.68 miliardë lekë, pra, rreth 3.7 miliardë lekë në vit.
Në raport me shpenzimet e përgjithshme buxhetore të vitit 2026, prej rreth 886.7 miliardë lekësh, kjo shumë përfaqëson rreth 0.4% të shpenzimeve.
Në raport me fondin e pagave të administratës publike qendrore, të vlerësuar rreth 140.1 miliardë lekë, efekti është rreth 2.6%.
Këto raporte e vendosin vlerën në kontekst.
Shuma 3.7 miliardë lekë nuk e ndryshon vetë ekuilibrin e buxhetit të shtetit. Këto para krijojnë një angazhim të përhershëm të shpenzimeve korrente.
Një shpenzim i përhershëm nuk matet vetëm me faturën e vitit të parë. Ai krijon një bazë të re shpenzimi për çdo vit pasues dhe, bashkë me të, një detyrim të përsëritur për paga, kontribute dhe komponentë të tjerë të kompensimit. Në financat publike, karakteri i përhershëm i shpenzimit ka rëndësi po aq sa madhësia e tij fillestare.
Krahas kostos së ardhshme qëndron efekti i akumuluar për periudhën prill 2023 – korrik 2026, i vlerësuar publikisht në rreth 125 milionë euro. Me kursin 92 lekë për euro 125 milionë euro × 92 lekë = 11.5 miliardë lekë. Kjo shumë përfaqëson rreth 1.3% të shpenzimeve buxhetore të një viti dhe rreth 8.2% të fondit vjetor të pagave të administratës publike qendrore.
Këtu duhet bërë një ndarje e qartë mes dy kategorive fiskale.
Shuma 11.5 miliardë lekë përfaqëson një efekt të akumuluar që kërkon mënyrë financimi, ndërsa 3.7 miliardë lekë përfaqësojnë një kosto vjetore që kërkon hapësirë fiskale të përsëritur. Ky dallim është thelbësor për çdo vendimmarrje të përgjegjshme. Një detyrim i akumuluar mund të menaxhohet përmes një skeme financimi dhe programimi buxhetor. Një rritje e përhershme e pagave hyn në bazën strukturore të shpenzimeve dhe ndikon në buxhetet e çdo viti të ardhshëm.
Sa kushton realisht një magjistrat?
Një analizë fiskale e plotë duhet të kalojë nga koncepti i pagës bruto te kostoja totale e kompensimit. Kjo do të thotë se për çdo nivel të ri page duhet të llogariten paga referuese, shtesat për funksionin, kualifikimin dhe eksperiencën, kontributet e punëdhënësit, efektet mbi nivelet e tjera të sistemit dhe çdo komponent tjetër i lidhur me statusin e magjistratit.
Të dhënat e disponueshme (gusht–shtator 2026)
Paga referuese e re, sipas vendimit të Këshillit të Lartë Gjyqësor (nr. 435, datë 26.08.2026) dhe vendimit të Këshillit të Lartë të Prokurorisë (nr. 144, datë 28.08.2026), në zbatim të vendimit të Gjykatës Kushtetuese nr. 15/2026 është si më poshtë:
– Paga referuese bazë = 222.425 lekë
– Shtesa për nivelin e kualifikimit = 14.000 lekë
Totali referues fillestar = 236.425 lekë (efekt nga 1 gusht 2026, me efekte prapavepruese për periudhën 1 prill 2023 – 31 korrik 2026).
Numri i magjistratëve aktivë (vlerësime më të fundit)
Gjyqtarë efektivë janë rreth 307 (nga organika e parashikuar 417, sipas të dhënave të fundit 2025–2026 nga KLGJ dhe kryetari i Gjykatës së Lartë).
Prokurorë (juridiksioni i përgjithshëm) në organika 321, por efektivë janë rreth 204–229 (raportet e Prokurorisë së Përgjithshme 2025 dhe strategjia 2026–2028). Totali i prokurorëve (përfshirë struktura të posaçme) është më i lartë, por mungojnë shifra të unifikuara publike për të gjithë sistemin.
Total i përafërt magjistratësh aktive në total është rreth 500–550 individë.
Pagat aktuale vs. nivelet e kërkuara / të llogaritura (sipas deklaratës së Ministrit të Financave Petrit Malaj, shtator 2026)
| Kategoria | Paga aktuale (bruto) | Paga e kërkuar / e llogaritur | Diferenca mujore afërsisht |
| Gjyqtar i Shkallës së Parë | 376.381 lekë | 567.421 lekë | ~191.000 lekë |
| Gjyqtar i Shkallës së Dytë | 388.927 lekë | 586.335 lekë | ~197.000 lekë |
| Gjyqtar Grupi III GJKKO | 659.920 lekë | 994.877 lekë | ~335.000 lekë |
Efekti agregat i deklaruar krijon kosto shtesë vjetore rreth 40 milionë euro (3.7 miliardë lekë). Efekti i akumuluar (arrears) për periudhën prill 2023 – korrik 2026 rreth 125 milionë euro (11.5 miliardë lekë).
Kontributet e punëdhënësit (kosto shtesë reale) Norma standarde e kontributeve të punëdhënësit në 2026 është 16.7 % e pagës bruto (15 % sigurime shoqërore + 1.7 % sigurime shëndetësore). Për nivele të larta page (mbi tavanin e kontributeve shoqërore, aktualisht rreth 186.416 lekë), pjesa mbi tavan paguhet vetëm për sigurimin shëndetësor. Kjo do të thotë se për çdo rritje të pagës bruto, kostoja reale për buxhetin është paga + 16.7 % (ose pak më pak për pjesën mbi tavan).
Tabela e plotë financiare që duhet të publikohet
| Elementi | Të dhënat që duhen publikuar / statusi aktual |
| Numri i magjistratëve aktivë | Gjyqtarë + prokurorë, sipas kategorive dhe niveleve (mungon shifra e unifikuar zyrtare e fundit) |
| Paga aktuale | Baza e krahasimit (shih tabelën e mësipërme) |
| Paga referuese e re | 222.425 lekë + 14.000 lekë = 236.425 lekë (KLGJ/KLP, gusht 2026) |
| Shtesat | Funksion, kualifikim, eksperiencë, pozicion (duhet detajuar sipas koeficientëve) |
| Diferenca mujore | Efekti për përfitues (shih shembujt e Ministrit Malaj) |
| Diferenca vjetore | Efekti agregat (~40 mln euro) |
| Kontributet e punëdhënësit | +16.7 % mbi diferencën (me tavan për shoqëroret) |
| Arrears | Efekti i akumuluar (125 mln euro) |
| Numri real i përfituesve | Baza e llogaritjes (ende jo publikuar në mënyrë të plotë) |
| Kostoja totale | Fatura reale për buxhetin (paga + kontribute + arrears) |
| Burimi i financimit | Fond shtesë, rialokim ose hapësirë fiskale (ende i papërcaktuar ligjërisht) |
| Efekti shumëvjeçar | Kostoja e pritshme në horizontin 3–5-vjeçar (mungon) |
Gjithsesi duke mos ditur numrin e saktë dhe të azhornuar të përfituesve (të ndarë sipas kategorive dhe niveleve), si dhe mungesa e të dhënave me detajimin e plotë të shtesave dhe koeficientëve dhe llogaritjen e saktë të kontributeve të punëdhënësit mbi diferencën, shifra agregate prej 40 milionë eurosh mbetet një vlerësim që kërkon zbërthim sipas elementëve fiskale.
Transparenca e plotë (tabela e mësipërme e plotësuar me të dhëna zyrtare nga KLGJ, KLP dhe Ministria e Financave) do ta zhvendoste debatin nga përplasja e shifrave te një proces i verifikueshëm i vendimmarrjes publike.
Në sektorin publik, një pagë nuk qëndron e vetme. Ajo krijon marrëdhënie me pagat përreth saj.
Një rritje e konsiderueshme për një kategori me përgjegjësi të lartë krijon presion për rishikimin e kategorive të tjera që kanë përgjegjësi, kompetencë, kualifikim ose ekspozim institucional të krahasueshëm.
Ky është efekti zinxhir i pagave publike.
Në vitin 2026, paga mesatare bruto në administratën publike është rreth 112 mijë lekë në muaj. Në kategori të tjera të sektorit publik raportohen nivele rreth 100 mijë lekë për mësuesit, 143,446 lekë për mjekët e përgjithshëm dhe 92,526 lekë për infermierët.
Këto numra krijojnë një arkitekturë ku paga e magjistratit ka një funksion të veçantë për shkak të përgjegjësisë kushtetuese, kompleksitetit profesional, kufizimeve që shoqërojnë funksionin dhe ndikimit të vendimmarrjes së tij mbi lirinë, pronën, kontratat dhe marrëdhëniet ekonomike.
Pikërisht për këtë arsye, paga e magjistratit mund të jetë dukshëm më e lartë.
Por kjo diferencë duhet të jetë e shpjegueshme përmes një hierarkie të qartë të përgjegjësisë publike.
Arkitektura e pagave duhet të krijojë raporte të arsyeshme mes përgjegjësisë, kompetencës, kualifikimit, kufizimeve profesionale, ekspozimit ndaj rrezikut dhe rëndësisë institucionale.
Kjo e bën problemin më të madh se një pagë të vetme.
Problemi teknik qëndron te raporti optimal mes niveleve të pagave publike.
Në vitin 2026, paga minimale u rrit nga 40 mijë në 50 mijë lekë dhe prek rreth 308 mijë punonjës.
Paketa e rritjes së pagës minimale dhe indeksimit të pagave publike ka një efekt të përgjithshëm të vlerësuar rreth 10 miliardë lekë.
Krahasuar me rreth 3.7 miliardë lekët e kostos vjetore shtesë të pagave të magjistratëve, del në pah një ndryshim i rëndësishëm në objektivin e politikës publike.
Rreth 10 miliardë lekë lidhen me një numër shumë të madh punonjësish dhe familjesh dhe ndikojnë mbi fuqinë blerëse, standardin e jetesës dhe formalizimin e tregut të punës.
Rreth 3.7 miliardë lekë lidhen me një kategori shumë më të kufizuar, me funksion kushtetues dhe profesional specifik, ku objektivi lidhet me pavarësinë ekonomike, rekrutimin, mbajtjen e kapitalit njerëzor dhe forcimin e kapacitetit institucional.
Këto politika kanë objektiva të ndryshëm ekonomikë.
Krahasimi i tyre ndihmon për të kuptuar si shpërndahet kapitali publik dhe çfarë objektivi synon secila njësi shpenzimi.
Drejtësia ka funksion ekonomik të drejtpërdrejtë.
Një gjykatë funksionale ul pasigurinë kontraktore. Një sistem i parashikueshëm i drejtësisë rrit sigurinë e investimit. Ekzekutimi efektiv i kontratave ul kostot e transaksioneve. Procedurat më efikase ndikojnë në qarkullimin e kapitalit. Besimi te institucionet ndikon në vendimin e biznesit për të investuar, zgjeruar aktivitetin dhe formalizuar marrëdhëniet ekonomike. Në këtë kuptim, paga e magjistratit mund të shihet si pjesë e investimit në kapitalin institucional të ekonomisë.
Kjo e ndryshon mënyrën e leximit të shpenzimit.
Një pagë e lartë për një funksion strategjik publik duhet të prodhojë kapacitet më të lartë institucional.
Ky kapacitet mund të vlerësohet përmes treguesve të sistemit: koha e trajtimit të çështjeve, stoku i dosjeve, produktiviteti i gjykatave, aksesi i qytetarëve, digjitalizimi, administrimi gjyqësor, specializimi dhe cilësia e shërbimit publik.
Matja duhet të bëhet në nivel sistemi dhe institucioni, duke ruajtur pavarësinë e vendimmarrjes individuale të gjyqtarit dhe prokurorit.
Këtu qëndron logjika e value for money.
Shteti nuk blen thjesht kohën e një profesionisti. Ai financon një funksion që duhet të prodhojë siguri juridike, parashikueshmëri dhe ulje të kostove institucionale të ekonomisë.
Çfarë blen shteti me 3.7 miliardë lekë në vit?
Kjo është pyetja ekonomike që duhet të qëndrojë në qendër të analizës.
Shteti shpenzon para publike për të prodhuar shërbime publike. Prandaj çdo rritje e shpenzimit duhet të lidhet me produktin institucional që synon të prodhojë.
Në rastin e drejtësisë, produkti lidhet me:
- shpejtësinë e trajtimit të çështjeve;
- uljen e stokut të dosjeve;
- rritjen e kapacitetit administrativ;
- aksesin e qytetarëve në drejtësi;
- digjitalizimin;
- specializimin;
- cilësinë dhe parashikueshmërinë e procesit;
- sigurinë juridike të pronës dhe kontratave;
- besimin e biznesit te institucionet;
- përmirësimin e klimës së investimeve.
Kjo nuk do të thotë se paga e gjyqtarit duhet të lidhet mekanikisht me numrin e vendimeve ose me një objektiv sasior individual. Në fakt do të thotë se kostoja publike e sistemit duhet të analizohet së bashku me kapacitetin dhe rezultatin e tij institucional. Ky është ndryshimi mes një politike pagash dhe një politike të menaxhimit të kapitalit institucional.
Hapësira fiskale dhe kostoja oportune
Buxheti i vitit 2026 parashikon rreth 886.7 miliardë lekë shpenzime, rreth 823.1 miliardë lekë të ardhura, rreth 179.6 miliardë lekë investime publike dhe një borxh publik të projektuar rreth 53.6% të PBB-së. Në këtë strukturë, çdo shpenzim i ri krijon një zgjedhje për alokimin e burimeve.
Kostoja vjetore prej rreth 3.7 miliardë lekësh mund të krahasohet me rreth 4.5% të buxhetit të shëndetësisë, prej rreth 81.2 miliardë lekësh, dhe rreth 4.1% të buxhetit të arsimit, prej rreth 89.8 miliardë lekësh. Këto raporte e bëjnë të dukshme koston oportune. Një lek i alokuar për një politikë publike përfaqëson një lek që mund të përdorej për një alternativë tjetër.
Kjo politikë nuk vendos një renditje automatike mes drejtësisë, arsimit dhe shëndetësisë, por nga ana tjetër vendos një kërkesë për prioritizim transparent të shpenzimeve publike.
Në një buxhet me hapësirë të kufizuar, pyetja fiskale lidhet me atë se sa shpejt rriten shpenzimet korrente, sa burime mbeten për investime dhe sa e përballueshme është baza e re e pagave në vitet pasuese.
Paga e magjistratit dhe pavarësia e drejtësisë
Kushtetuta, në nenin 138, e trajton pagën e gjyqtarit si një garanci të pavarësisë së tij. Kjo garanci ka rëndësi themelore për shtetin e së drejtës. Pavarësia ekonomike e magjistratit krijon kushtet institucionale për një vendimmarrje të pavarur. Kompensimi konkurrues ndihmon në tërheqjen dhe mbajtjen e profesionistëve të aftë. Kufizimet dhe përgjegjësitë që shoqërojnë funksionin justifikojnë një nivel të veçantë kompensimi.
Në të njëjtën kohë, financimi i çdo funksioni publik kalon përmes sistemit ligjor dhe buxhetor.
Kuvendi përcakton kuadrin ligjor. Buxheti përcakton alokimin e burimeve. Institucionet zbatojnë kompetencat e tyre brenda këtij kuadri. Prandaj, pavarësia kushtetuese dhe përgjegjësia buxhetore nuk konkurrojnë me njëra-tjetrën.Ato plotësojnë njëra-tjetrën. Një drejtësi e pavarur ekonomikisht kërkon financim të qëndrueshëm. Një financim i qëndrueshëm kërkon rregulla të qarta, transparencë dhe përgjegjësi buxhetore.
Nga paga e magjistratit te reforma e arkitekturës së pagave publike
Çështja e magjistratëve krijon një mundësi për të ndërtuar një mekanizëm më të qëndrueshëm për të gjithë arkitekturën e pagave publike.
Një sistem modern mund të ndërtohet mbi një formulë që kombinon pagën mesatare kombëtare + pagën mesatare publike + inflacionin + rritjen reale ekonomike + përgjegjësinë institucionale + kualifikimin dhe eksperiencën + kapacitetin fiskal. Kjo formulë duhet të shoqërohet me tregues të matshëm.
Një klauzolë fiskale mund të marrë në konsideratë:
- rritjen nominale të të ardhurave buxhetore;
- rritjen reale të PBB-së;
- inflacionin;
- produktivitetin;
- raportin e fondit të pagave ndaj PBB-së;
- raportin e shpenzimeve korrente ndaj të ardhurave;
- hapësirën fiskale të disponueshme;
- trajektoren e borxhit publik.
Kështu, rritja e pagës do të lidhej me kapacitetin real të ekonomisë dhe jo vetëm me një vendim periodik politik, por do të krijonte parashikueshmëri për magjistratët dhe parashikueshmëri për buxhetin. Pagat e magjistratëve shqiptarë mund të krahasohen me vendet e tjera europiane, por një krahasim serioz nuk mund të mbështetet vetëm te konvertimi i pagave në euro.
Tre raporte japin një pamje më të dobishme:
– Paga e gjyqtarit / paga mesatare kombëtare
– Paga e gjyqtarit / PBB për frymë
– Paga e gjyqtarit / shpenzimet publike për frymë
Këto raporte tregojnë fuqinë relative të pagës brenda ekonomisë.
Një pagë prej 5,000 eurosh ka kuptim ekonomik krejt tjetër në një ekonomi me PBB për frymë 50,000 euro dhe në një ekonomi me PBB për frymë 10,000 euro.
Për Shqipërinë, kjo metodologji ka rëndësi të veçantë për shkak të diferencës së të ardhurave dhe produktivitetit me ekonomitë më të zhvilluara europiane.
Krahasimi ndërkombëtar duhet të përfshijë gjithashtu koston e jetesës, nivelin e përgjegjësisë, numrin e çështjeve, madhësinë e sistemit gjyqësor, pensionet dhe përfitimet e tjera të lidhura me funksionin. Vetëm atëherë krahasimi bëhet ekonomikisht kuptimplotë.
Sa duhet të jetë distanca nga pagat e tjera publike?
Këtu hyn koncepti i hierarkisë së pagave.
Presidenti, deputeti, ministri, drejtuesit e institucioneve të pavarura, gjyqtarët, prokurorët, mjekët, akademikët dhe profesionet e tjera me përgjegjësi të lartë formojnë një strukturë të përbashkët të pagave publike. Çdo nivel duhet të justifikohet përmes përgjegjësisë, kompetencës, kualifikimit, kufizimeve profesionale, ekspozimit institucional dhe ndikimit të funksionit.
Paga e magjistratit ka arsye të forta për të qenë e lartë.
Pavarësia ekonomike është pjesë e pavarësisë institucionale. Rekrutimi dhe mbajtja e profesionistëve të aftë kërkojnë kompensim konkurrues. Përgjegjësia mbi lirinë, pronën, kontratat dhe konfliktet ekonomike kërkon standard të lartë profesional. Në të njëjtën kohë, një diferencë e madhe brenda sistemit publik krijon presion mbi strukturën e përgjithshme të pagave.
Prandaj, qasja teknike lidhet me raportin optimal mes niveleve të pagave dhe jo vetëm me shumën e një pozicioni të veçantë.
Çfarë duhet të prodhojë vendimmarrja publike?
Kuvendi ka mundësinë ta shndërrojë këtë debat në një reformë të mekanizmit të pagave të magjistratëve. Një zgjidhje e qëndrueshme do të përmbante:
një formulë të përcaktuar në ligj;
tregues ekonomikë të matshëm;
një klauzolë fiskale;
transparencë mbi numrin e përfituesve;
metodologji të qartë për shtesat;
llogaritje të kostos totale të kompensimit;
programim shumëvjeçar të faturës buxhetore;
dhe tregues të matshëm për performancën e sistemit të drejtësisë.
Një mekanizëm i tillë do ta zhvendoste debatin nga vendimi periodik te një institucion i parashikueshëm i politikës së pagave dhe do të krijonte gjithashtu një standard për kategoritë e tjera të pagave publike.
Pagat publike tregojnë mënyrën se si shteti vlerëson përgjegjësinë, profesionalizmin dhe kapitalin njerëzor.
Një pagë e ulët për një funksion me përgjegjësi të lartë krijon rrezik për rekrutimin dhe mbajtjen e profesionistëve.
Një pagë e lartë pa një arkitekturë të qartë krijon presion mbi hierarkinë dhe buxhetin.
Një sistem i mirë pagash krijon një raport të matshëm mes përgjegjësisë, kompetencës, ekonomisë dhe kapacitetit fiskal.
Kjo është sfida reale që paraqet sot çështja e magjistratëve.
Neve kemi nevojë për gjyqtarë dhe prokurorë të mirëpaguar, profesionalisht konkurrues dhe ekonomikisht të pavarur dhe njëkohësisht për një sistem pagash publike që funksionon mbi formula, raporte dhe kritere të kuptueshme për qytetarin. Në këtë kuptim, çështja e magjistratëve mund të shërbejë si pikënisje për një reformë më të gjerë të arkitekturës së pagave publike.
Në fund të këtij debati qëndron një parim themelor i financave publike, se çdo shpenzim publik duhet të ketë një qëllim, një kosto dhe një rezultat të matshëm.
Për pagat e magjistratëve, qëllimi lidhet me pavarësinë ekonomike të drejtësisë, cilësinë profesionale dhe forcimin e shtetit të së drejtës.
Kostoja është vetëm ana fiskale e ekuacionit. Ana ekonomike lidhet me atë se çfarë prodhon kjo kosto në formën e sigurisë juridike, cilësisë institucionale, shpejtësisë së shërbimit, besimit të qytetarëve dhe bizneseve dhe parashikueshmërisë së mjedisit ekonomik. Prandaj, standardi i ri duhet të jetë i qartë për një drejtësi të pavarur ekonomikisht, një sistem pagash të drejtë në hierarki, një formulë të parashikueshme dhe një buxhet që e përballon këtë model në mënyrë të qëndrueshme.
Kjo është ekonomia e vendimmarrjes publike dhe kjo është pikërisht pika ku paga, drejtësia dhe financat publike duhet të maten në të njëjtin ekuacion: qëllim, kosto, kapacitet dhe rezultat.